“Ezetz harrapatu, na na na na naaaa!”, begirada zorrotz faltsu esajeratua ipiniz korrika egiteko keinua egin dut, oinak lurrean finko ditudala. Denbora tartetxo bat utzi, eta orduan bai, semearen bila abiatu naiz, oinez, baina Behobia-Donostiako irabazleak baina abiadura aurpegi handiagoarekin. Lehen pausoa egiterako nire harrapakina kale kantoian desagertu da jada. Fatxadako kanpo geruza udazken jarrai batean duen eraikinean ezkerretara jo eta “Bu!”, ez dago inor nire beldur imin-tzioa ikusteko. Metro batzuk egin ditut barrezka hurrengo kale bidegurutzeraino, baina bost ihesbide ezberdin dituen plaza bat dela ikusita, eta semearen arrastorik ez dudala ohartuta, busti ostean lehortu den kartoiaren testura hartu du nire aurpegiak.